Od 1202 roku Śląsk wraz z Głogowem znalazły się pod panowaniem Henryka Brodatego. W trakcie ponad trzydziestoletnich rządów tego władcy, prowincja ta była organizmem politycznie niezależnym, a sam Henryk włączał się, ze zmiennym szczęściem, w walkę o panowanie nad rozdrobnionym Regnum Poloniae. W końcowym okresie rządów utrwalił władzę w Krakowie i scalił, bądź uzależnił, kilka dzielnic. Dopuścił do współrządów syna, Henryka II Pobożnego, podjął również starania o uzyskanie dla niego korony królewskiej. Krótkie rządy Henryka II zakończyła jednak śmierć w bitwie z Mongołami pod Legnicą w 1241 roku. W następstwie tej klęski państwo Henryków śląskich uległo stopniowo rozpadowi, a władza spadkobierców ograniczyła się do ziem dziedzicznych. Początkowo rządził samodzielnie Bolesław II Rogatka. Następnie wespół z Henrykiem III Białym dokonali podziału: pierwszy wybrał dzielnicę legnicką (z Głogowem i Ziemią Lubuską), drugiemu przypadł Wrocław. Dość szybko pretensje do posiadania własnej dzielnicy zgłosił młodszy Konrad – wywalczając ziemię głogowską.
W ramach państwa Henryków śląskich Głogów pozostawał ważnym grodem. Świadczyć może o tym duże wydarzenie, jakim niewątpliwie był tutaj zjazd książąt i elity duchowieństwa polskiego podczas Świąt Bożego Narodzenia w 1208 roku. Gród głogowski był wreszcie ośrodkiem osadniczym o charakterze wczesnomiejskim.
W latach 1253-1331 Głogów był stolicą niezależnego księstwa. Formalnie związany był z rozdrobnionym Regnum Poloniae, co podkreślał syn Konrada – Henryk III głogowski, dążący do zjednoczenia i tytułujący się „Dziedzicem Królestwa Polskiego”. Skupił on na krótko (1304-1309) władzę w całym księstwie głogowskim, uprzednio podzielonym między braci, i rozszerzył jego terytorium o znaczną część Śląska i Wielkopolski. Po jego śmierci nastąpił ponowny podział; w części głogowskiej władał Przemko. Większość wielkopolskich nabytków została utracona. Bracia Przemka uznali się w 1329 roku lennikami króla czeskiego, on sam jednak tego nie uczynił. Po jego przedwczesnej i tajemniczej śmierci w 1331 roku nastąpił podział jego księstwa między braci: Jana ścinawskiego i Henryka IV Wiernego. Połowa Głogowa (i połowa Bytomia Odrzańskiego) przypadła wdowie po Przemku – Konstancji. Tuż po śmierci księcia głogowskiego, król Czech Jan Luksemburski zdobył zbrojnie Głogów, a jego mieszkańców zwolnił od powinności względem książąt głogowskich. Głogowianie złożyli mu wówczas hołd lenny. Jan Luksemburski odkupił od Jana ścinawskiego jego prawa do części Głogowa, natomiast prawa Henryka IV i Konstancji zignorował. W Głogowie ustanowił starostę. Oznaczało to faktyczny zanik istniejącej około 350 lat łączności politycznej naszego miasta z państwem polskim.
A co było dalej, dowiedzą się Państwo już za tydzień!
Tekst: Dariusz Andrzej Czaja
Henryk Brodaty wg Ireny Bierwiaczonek.