Po tajemniczej śmierci Przemka głogowskiego w 1331 roku księstwo głogowskie opanował król czeski Jan Luksemburski. Kilka lat później przekazał dożywotnio połowę księstwa Henrykowi I Jaworskiemu, a ten z kolei odstąpił ją legnickiemu Bolesławowi III, unikając przekazania prawowitemu spadkobiercy – Henrykowi IV Wiernemu. Skutecznie o księstwo upomniał się dopiero jego syn – Henryk V Żelazny. Objął rządy w części żagańskiej, nie złożył hołdu królowi Czech i od początku panowania dążył do zajęcia Głogowa. W wojnie z Czechami w latach 1342-1344, mimo oporu załogi czeskiej i mieszczan, zdobył miasto, a w wyniku zawartego traktatu, za złożenie hołdu królowi, otrzymał prawa lenne do połowy Głogowa i księstwa. Drugą cześć miasta i księstwa Jan Luksemburczyk zatrzymał dla siebie.
W 1346 roku nastąpił trwały podział Głogowa i księstwa na dwie części: królewską i książęcą. Głogów stracił na znaczeniu, a główną siedzibą Piastów głogowskich został Żagań (w 1413 roku usamodzielniło się księstwo żagańskie), później również Kożuchów. Granice podziału przebiegały przez ulice Głogowa, powstały w mieście dwa ośrodki władzy, dwa zamki, dwa ratusze, dwa odrębne sądy, działały dwie rady miejskie. Wzrosła samodzielność mieszczan.
Utrwalenie podziału Głogowa spowodowało odsunięcie się księcia Henryka V od następcy króla Jana, cesarza Karola IV. Aby wzmocnić swoją pozycję, Henryk V wydał córkę Jadwigę za mąż za króla Polski – Kazimierza Wielkiego. Ze strony polskiego władcy była to kolejna próba zmierzająca do rewindykacji Śląska. Jego następca, Ludwik Węgierski, zrezygnował zaś z pretensji Polski do Śląska. Po śmierci Henryka V książęcą połową Głogowa i księstwa władało jego trzech synów a ostatecznie władzę objął Henryk Wróbel a następnie jego syn Henryk IX – gospodarz podczas królewskiego zjazdu Jana z Podiebradów i Kazimierza Jagiellończyka w 1462 roku.
W czasie jego rządów, księstwo z racji położenia i znaczenia ekonomicznego, stało się obiektem zabiegów władców Węgier, Czech, Polski oraz Brandenburgii, która doprowadziła do małżeństwa księcia z ośmioletnią Barbarą – córką elektora brandenburskiego – dziedziczki księstwa po śmierci męża w 1476 roku. Częścią królewską Głogowa w latach 1384-1479 zarządzali książęta cieszyńscy.
O spadek głogowski wystąpił zbrojnie kuzyn Henryka XI – Jan II żagański, opanowując i jednocząc miasto w 1480 roku. Zajęcie części królewskiej spowodowało jednak wojnę z królem Węgier – Maciejem Korwinem. Pod koniec 1488 roku Jan II zrzekł się księstwa na rzecz Macieja, a ten mianował na księcia głogowskiego swojego syna Jana Korwina, który dwa lata później zwolnił mieszczan z hołdu złożonego Węgrom.
W 1490 roku Głogów i księstwo ponownie weszły w skład Czech, będących już pod panowaniem Jagiellonów. Zarządcami księstwa byli kolejno: Jan Olbracht i Zygmunt (Stary). W 1526 roku, wraz ze śmiercią króla Ludwika II Jagiellończyka zakończyły się w księstwie głogowskim rządy Jagiellonów.
Tekst: Dariusz Andrzej Czaja
Zygmunt Stary (wg Jana Matejki) zanim został władcą Polski, był księciem głogowskim.