W okresie plemiennym Głogów znajdował się na terytorium słowiańskich Dziadoszan. Przyjmuje się, że znajdujący się tu gród należał do 20 civitates tego plemienia, wzmiankowanych w połowie IX w. w dokumencie znanym nam jako Geograf Bawarski.
W X w. macierzyste tereny Dziadoszan dostały się pod panowanie czeskie. Wówczas Dziadoszanie byli zaliczani do plemion obłożonych trybutem na rzecz niemieckiego skarbu królewskiego, któremu z kolei podlegali Czesi. Podobnie było z przynależnością kościelną, co wynika z aktu cesarza Ottona I z 971 roku, w którym ziemie Dziadoszan określa się jako obszar, z którego diecezja miśnieńska mogła pobierać dziesięciny.
Wraz z powstaniem państwa piastowskiego, Śląsk stał się integralną częścią tego państwa pod koniec X w. (z przerwą w latach 1038-1050, kiedy podlegał Czechom). Od 1054 roku polscy władcy zobowiązani byli płacić ze Śląska roczny trybut Czechom, a zaprzestał tego książę Bolesław Krzywousty. Nowy gród w Głogowie, po zniszczeniu plemiennej osady, założony został decyzją Mieszka I w ok. 985-990. Po zjeździe gnieźnieńskim w 1000 roku podlegał też polskiej administracji kościelnej, wchodząc w skład biskupstwa wrocławskiego. W całym okresie Głogów był jednym z kluczowych grodów w systemie obronnym ówczesnej Polski. Okręg grodowy został w okresie panowania Bolesława Krzywoustego wyróżniony, jako pograniczny, obszarem i znaczeniem. Efektem było powstanie na krótko w XII wieku z terenów kilku kasztelanii marchii głogowskiej.
Mocą ustawy sukcesyjnej Bolesława Krzywoustego z 1138 roku Śląsk z Głogowem przypadł księciu seniorowi Władysławowi II jako dzielnica dziedziczna a ten przekazywał stopniowo władzę nad nią swemu synowi Bolesławowi Wysokiemu. Po wygnaniu z Polski Władysława II i jego rodziny przez braci w 1146 roku, całą prowincję zajął książę Bolesław IV Kędzierzawy. Kilkanaście lat później, po powrocie do Polski syna Władysława II – Bolesława, Kędzierzawy wydzielił mu prowincję śląską, odmówił jednak mu i jego braciom prawa do senioralnego następstwa tronu. Bolesław Wysoki czynił o to nieskuteczne zabiegi do końca swoich rządów w 1201 roku.
Kasztelania głogowska dzieliła niestabilne losy dzielnicy śląskiej. Głogów był jednym z głównych grodów śląskich, które w 1163 roku Bolesław Kędzierzawy (przekazując synom Władysława II zarządzanie Śląskiem), zatrzymał dla siebie. Jednak trzy lata później opanowali je oni zbrojnie. W latach siedemdziesiątych XII wieku Bolesław Wysoki z został zmuszony do wydzielenia części kasztelanii głogowskiej najmłodszemu bratu – Konradowi Laskonogiemu. Po bezpotomnej śmierci tego ostatniego, Głogów z przyległymi ziemiami wrócił jednak pod opiekę księcia Bolesława.
A co było dalej, dowiedzą się Państwo już za tydzień!
Tekst: Dariusz Andrzej Czaja
Jedna z wizji Głogowa we wczesnym średniowieczu.