Pierwsze przeprawy przez Odrę w okolicy Głogowa odbywały się przez bród, oczywiście w okresach, w których na to pozwalała rzeka. W miesiącach letnich jej stan był często na tyle niski, że nie było większych problemów z przeprawianiem się na drugi brzeg. Natomiast surowe zimy powodowały, że rzeka zamarzała, co pozwalało na transport po lodzie. Pierwszy most był drewniany, jak wszystkie, które wówczas powstawały. Z racji szerokości rzeki, głogowski łącznik obu brzegów miasta, był jednym z największych na Odrze. Most wybudowany był nisko, co miało swoje minusy ale i plusy. Do tych pierwszych należy zaliczyć jego podatność na zniszczenia w czasie powodzi. Plusem natomiast była łatwość naprawy bądź rekonstrukcji w przypadku jego całkowitego zniszczenia. Gdy most był niesprawny, uruchamiano w Głogowie prom, który łączył oba brzegi miasta. Za korzystanie z mostu (bądź promu) użytkownicy zobowiązani byli uiszczać opłaty, które trafiały początkowo do kasy księcia a w późniejszych wiekach stanowiły dochody miasta.
Pierwsze informacje zarówno o moście jak i o promie w naszym mieście pochodzą z 1291 roku. W XIV wieku od strony Ostrowa Tumskiego powstał przy moście kościół św. Jerzego, który pełnił funkcję oratorium mostowego. Natomiast przy wyjeździe z miasta w kierunku północnym, przy zamku, zbudowano Bramę Odrzańską, na której znajdowały się trzy gotyckie kamienne figury patronów Głogowa – św. Mikołaja, Matki Boskiej z Dzieciątkiem oraz św. Katarzyny. Brama uległa rozbiórce w drugiej połowie XIX wieku. Wówczas też most głogowski był jeszcze drewniany, będąc części zwodzonym: podnosiło się jedno – główne przęsło, co umożliwiało żeglugę. Wraz z rozwojem kolei, w połowie XIX wieku wybudowano w Głogowie most kolejowy o konstrukcji stalowo-żelbetowej (podobnie też starej Odrze).
W 1917 roku stary, drewniany most zastąpił nowy, stalowy most, nazwany imieniem Paula von Hindenburga – prezydenta Republiki Weimarskiej, ale też byłego mieszkańca Głogowa. Natomiast na starej Odrze nowy most drogowy powstał w latach trzydziestych XX wieku.
Oblężenie miasta w 1945 roku spowodowało zniszczenie wszystkich głogowskich mostów a przejazd przez główne koryto Odry nie odbywał się. Mieszkańców przeprawiano początkowo łodzią, w późniejszym czasie promem. Na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych na Odrze zostały wybudowane nowe łączniki obu brzegów, usprawniające ruch komunikacyjny w Głogowie i regionie. Główną przeprawą drogową na kilka lat stał się tymczasowy most Baileya, który został w 1955 roku zastąpiony obecnym mostem.
W połowie lat dziewięćdziesiątych ogłoszono plebiscyt, w którym głogowianie głosowali na jeden z proponowanych kolorów do pomalowania mostu drogowego. Do wyboru głosujący mieli pięć propozycji kolorystycznych, każda w trzech odcieniach: wrzosowo-różowy, żółty, niebieski, czerwony oraz zielony. W głosowaniu mieszkańcy zadecydowali o wyborze koloru wrzosowo-różowego, którym wkrótce pomalowano most. W 2005 roku głogowska przeprawa rzeczna otrzymała nazwę „Mostu Tolerancji”, natomiast w listopadzie 2017 roku, z inicjatywy Towarzystwa Ziemi Głogowskiej, na moście zostały zamontowane dwa herby miasta, wykonane przez głogowskiego artystę – Dariusza Sagana.
Obecne wymiary mostu: długość 137 m., max. wysokość 12 m. (+ 7 m. podstawa), szerokość 11,50 m.
Tekst: Dariusz Andrzej Czaja
Most drogowy w Głogowie w latach 1917-1945.
Widok z wieży kolegiackiej na most i Stare Miasto w 2016 roku (Fot. DAC)
Montaż herbów miasta na moście w listopadzie 2017 roku (Fot. DAC)