W kolejnym materiale z cyklu „Historia Głogowa” Dariusz Andrzej Czaja opowiada o dziejach Legnicko-Głogowskiego Okręgu Miedziowego.
Wszystko zaczęło się w marcu 1957 roku, kiedy to dr inż. Jan Wyżykowski, po kilkuletnich pracach badawczych, wydobył z sieroszowickiej ziemi miedziane kruszywo. Odkrycie spowodowało, że „Polska stała się krajem węgla, siarki i miedzi” – tak wówczas relacjonowały całą sytuację krajowe dzienniki. Już w styczniu 1959 roku Komitet Ekonomiczny Rady Ministrów podjął zasadniczą uchwałę w sprawie zagospodarowania lubińsko-głogowskich złóż rud miedzi. W kolejnym roku Minister Przemysłu Ciężkiego powołał do życia „Zakłady Górnicze Lubin w budowie”, które w 1961 roku zostały przekształcone w „Kombinat Górniczo-Hutniczy Miedzi w budowie” (KGHM).
11 stycznia 1962 roku Rada Ministrów podjęła uchwałę w sprawie zagospodarowania LGOM. Tym sposobem powstał Legnicko-Głogowski Okręg Miedziowy, który w kolejnych latach został rozbudowany nie tylko o sieć kopalń i hut ale również o wszelaką infrastrukturę wraz z miejscowościami na czele z Legnicą, Głogowem, Lubinem i Polkowicami. Koncepcję zagospodarowania nowego zagłębia wykonała Katedra Projektowania Kopalń AGH w Krakowie, kierowana przez prof. Bolesława Krupińskiego. Określano wówczas, że obok krakowskiej Nowej Huty – będzie to największa przemysłowa inwestycja w powojennej Polsce. Nowe Zagłębie Miedziowe zajmować miało obszar trzech ówczesnych powiatów (Legnica, Głogów, Lubin). Na przemysłowe zagospodarowanie okręgu przeznaczono 33 miliardy ówczesnych złotych.
W ramach inwestycji wybudowano zbiorniki poflotacyjne i stację uzdatniania wody, a we Wrocławiu zakłady badawczo-projektowe „Cuprum” (1967). Otwierano kolejno kopalnie: „Polkowice” (1962-1967), „Lubin” (1964-68), „Rudna” (1971-1974) oraz „Sieroszowice” (1972-1979). Równocześnie rozbudowano funkcjonującą od lat 50. Hutę Miedzi w Legnicy, a w 1971 roku uruchomiono Hutę Miedzi „Głogów I” w Żukowicach. W 1978 roku uruchomiono hutę „Głogów II”, a w 1979 roku walcownię w Orsku. W 1999 w skład kombinatu wchodziły kopalnie – „Lubin”, „Polkowice”, „Rudna”, „Sieroszowice”, huty – „Głogów I i II”, „Legnica”, „Orsk”, ponadto zakład wzbogacania rud „Lubin”, fabryka kwasu siarkowego oraz kilkanaście zakładów zaplecza usługowo-technicznego. W 1993 roku zakłady te przekształciły się w spółki Polskiej Miedzi.
Dziś Legnicko-Głogowski Okręg Miedziowy obejmuje obszar miejsko-przemysłowy w granicach 5 powiatów (ziemskich: głogowskiego, legnickiego, lubińskiego, polkowickiego oraz grodzkiego – Legnica), o powierzchni ok. 2,2 tys. km kw.
Dariusz Andrzej Czaja
Znajdziesz nas na: